( سال 72 )

اسمش عابد بود باباش کارگر بود و بیشتر وقتا مریض 

عابد کلاس اول بود و من سوم با هم تو یک کلاس بودیم 

برای یک مداد قرمز ناراحت بود

نگران بود دلهره داشت معلم گفته بود که حروف را با مداد سیاه و حرکت ها را با مداد قرمز بنویسید

و او مداد قرمز نداشت و پولی هم نداشت که بخرد

خوب می دانست که پدر پولی در بساط ندارد که برای خرید این چیزهای

جزیی به پسرش بدهد و پسر ترکه ی معلم را به این ترجیح می داد که پدر

 را رنجی دیگر بدهد و پسر ناچار به فکر این افتاد که از دیگران قرض بگیرد

و ... نمی دانم پیش چند نفر دیگر رفته بود اما پیش من هم آمد که ای کاش

   نمی آمد و من ... و من .... و من مداد قرمزم را به او قرض ندادم نمی دانم

 از ترس پدر و مادرم بود یا از سنگدلی بچگانه .... اما از هر چه که بود دلم را

زخمی عمیق زد طوری که هنوز بعد از گذشت 15 سال از آن موضوع

 نتوانسته ام فراموشش کنم

به هر ترتیب من به او مداد قرمزم را ندادم و او از جای دیگر هم نتوانست

مداد قرمز پیدا کندو به ناچار کلماتش را تماما سیاه نوشت

و روز بعد ترکه ی معلم و دستان خالی پسر چنان آهنگی ساختند

چنان نغمه ای ساختند که هنوز در گوشم زمزمه می کند .

دو درد دیگر به دردهایم اضافه شدند :

اول : چرا با این که می توانستم دستش را نگرفتم چرا یاریش نکردم

چرا با این که می توانیم اما دست محتاجی را نمی گیریم !!!؟؟؟

دوم : چرا باید این قدر نیازمند باشند که حتی برای حرکت حروفشان

نیز محتاج باشند چرا باید حروفشان حرکت به رنگ قرمز نداشته باشد

چرا حروفشان فقط باید سیاه باشد ؟؟؟!!!!